Pryscilla i Akwila – wygnani, ale gościnni

Rozważania

Apostoł Paweł spotkał małżeństwo Pryscyllę i Akwilę, kiedy ci przebywali na wygnaniu w Koryncie. Łukasz informuje nas, że trudnili się tym samym i Paweł zamieszkał u nich i pracował w ich warsztacie głosząc dobrą nowinę w soboty (Dz 18:1-4).

To małżeństwo, które było zmuszone opuścić Rzym, kiedy cesarz Klaudiusz wygnał stamtąd Żydów, dało początek wielkiemu kościołowi w Koryncie. Po półtora roku to misyjne trio przeprowadziło się do Efezu, gdzie Paweł kontynuował swoją służbę apostolską (Dz 18:18-19).

W pierwszym wieku Bóg wykorzystywał prześladowania i przymusową emigrację, by zakładać kościoły na terytorium Cesarstwa Rzymskiego. Kiedy Paweł pisał swój list do Rzymian, Akwila i Pryscylla ponownie mieszkali w Rzymie, gdzie kościół spotykał się w ich domu. Pisząc swoje pozdrowienia do wierzących w Rzymie, Paweł z dumą wymienia tą parę misjonarzy opisując ich jako „współpracowników moich w Chrystusie Jezusie, którzy za moje życie nadstawili swe głowy i którym winienem wdzięczność nie tylko ja sam, ale i wszystkie Kościoły pogan” (Rz 16:4).

We współczesnej Europie Bóg nadal wykorzystuje migrację, dobrowolną czy przymusową, jako środek do budowania Kościoła. Wspólnie z misjonarzami, którzy całkowicie poświęcili się głoszeniu Ewangelii i czynieniu uczniami, miliony misyjnych wolontariuszy, podobnie jak Pryscylla i Akwilla, otwiera swoje domy, poświęca czas i uwagę, by poszerzać Boże Królestwo.

Módlmy się, żeby Bóg nadal powoływał etatowych misjonarzy (takich jak Paweł) i mobilizował „zwykłych wierzących” (takich jak Pryscylla i Akwila). Bóg pozwolił, by ich historia pojawiła się na kartach Dziejów Apostolskich i Listu do Rzymian, byśmy dzięki temu mogli brać z nich przykład.

Powody, by dziękować:

Panie, dziękujemy Tobie za przejawy Twojej miłości, za ludzi, sytuacje, przeszkody. We wszystkim tym widzimy Twoją miłość.

Dziękujemy za wszelkie okoliczności, jakich doświadczamy, te przyjemne momenty i te trudne, wszystko bowiem współgra ku dobremu (Rz 8:28).

Dziękujemy za braci i siostry, którzy położyli swe życie u Twych stóp.

Wyznanie grzechów:

Wyznajemy, że nie zawsze postrzegamy życie w wiecznej perspektywie rozumiejąc, że cokolwiek się nam przytrafia, Ty wykorzystujesz ku dobremu.

Wybacz nam, że nie dokładamy starań, aby wykorzystać obecną sytuację migracyjną w Europie do poszerzania Twojego Królestwa.

Przebacz nam, Panie, że nie oddajemy w służbę Tobie tego wszystkiego, co posiadamy i kim jesteśmy.

Prośby:

Wstawiamy się na każdego z misjonarzy, którzy poświęcili swoje życie służbie dla Bożego Królestwa.

Pomóż nam być misjonarzami gdziekolwiek nas posyłasz, byśmy oddawali nasze domy, czas, służbę i braterską miłość na rzecz poszerzania Bożego Królestwa.

Niech Bóg powołuje na misję zarówno etatowych misjonarzy, jak i „zwykłych wierzących”, takich jak Pryscylla i Akwila.

 

Autor i źródło: Samuel Escobar, Alians Ewangeliczny w RP

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *